از دهه 1970 میلادی با افزایش عمق معادن و افزایش ظرفیت تولید کارخانه جات فراوری معدنی مهندسان در جستجوی راه حلی برای کاهش هزینه ای سوخت و نگهداری تراک های سنگین معدنی به این نتیجه رسیدند که به جای انتقال سنگ از عمق پیت به سنگشکن توسط تراک، سنگ شکن را به کف معدن برده و توسط نوارنقاله های جابه جا شونده آن را به سطح زمین منتقل کنند . این شیوه خردایش به IPCC معروف است . In-Pit Crush and Convey
از مزایای طرح IPCC این است که با توجه به هزینه بالای سوخت های فسیلی و تشویق جهانیان به استفاده از نیروی الکتریسته شیوه "خردایش در قعر معدن و انتقال آن" IPCC این مساله را حل می کند. زیرا با استفاده از نیروی الکتریکی برای موتور نوار نقاله استفاده سوخت های نفتی را برای تراک ها حذف می کند و موجب مقرون به صرفه تر شدن کل عملیات می گردد.
تامین لاستیک تراک های معدنی بسیار پر هزینه و پر چالش است و این مساله نیز برطرف می گردد.
با کاهش استفاده از تراک ها، کاهش آلاینده ای محیطی و گازهای گلخانه ای موجب حفظ محیط زیست و بهبود زندگی انسان ها می شود.
تعداد کمتر وسایل نقلیه فوق سنگین در جاده های خطرناک پیت معادن موجب کاهش تصادفات و افزایش ایمنی کار و سلامت جان پرسنل مشغول در این ناحیه می گردد.
تعدادکمتر تراک یعنی تعداد کمتر راننده و دستیار ان در محیط خطرناک کار و به معنی کاهش هزینه و افزایش بهره وری است.
در زیر تصویر نوار سیستم IPCC برگرفته از سایتBEUMER GROUP را مشاهده می کنید.
ادامه دارد......
دیدگاهی برای این مطلب ثبت نشده است.